Suusje's belevenissen

Daar ben ik eindelijk weer, eindelijk tijd en vooral ook zin om wat te posten. Maar er is zoveel gebeurd, dat ik het allemaal even moest verwerken.

Mams heeft 3 dagen nog op de IC gelegen. Daarna mocht ze eindelijk naar de afdeling. Daar heeft ze nog dik 4,5 week gelegen. In de eerste weken kon ze niets, mocht ze niets, en wilde ze eigenlijk ook niet veel.
Langzaamaan mocht ze eten en ze had ook wel trek. Veel snoepen tussendoor (chips, ijs, kroket, frikandel… ) Eindelijk mocht ze normaal eten, maar dat deed ze niet zo goed. Ze kreeg vitamines en proteïnen en daardoor had ze eigenlijk niet zo’n honger meer tijdens etenstijd.
Tussendoor kreeg ze ook nog steeds koorts, een hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. De eerste twee waren vanwege haar wond, bleek een lichte infectie in te zitten, en niet goed te genezen (dat was met de wond nav de borstkanker toen ook).
De hartritmestoornissen komen door de grote klap die het lichaam heeft gehad.

Uiteindelijk hebben mijn ouders 12 januari een gesprek gehad, en toen werd duidelijk dat het (gelukkig) geen K. is.. gelukkig, want daar waren we eigenlijk wel enorm bang voor. Het geen wat ze heeft noemt men ‘Divertikels’ en meer info is te vinden op DEZE WEBSITE (het is nogal een uitleg).
Ondanks onze blijheid kregen we deze dag ook droevig nieuws. De avond ervoor was de (voor mij dan vroegere) achterbuurvrouw, en mijn moeders vriendin helaas overleden. Ze heeft de harde strijd verloren. Ze waren elkaars steun en toeverlaat.
Het is dan ook erg dubbel die dag. Blijheid vanwege ons eigen nieuws, en verdrietig vanwege het verlies van die andere kanjer.

Zaterdag de crematie, en we (papa en ik) zijn geweest. Het was een zware dag, dit was de eerste keer dat ik echt moeite had om afscheid te nemen. Zeker omdat je zowat in hetzelfde schuitje zit en hebt gezeten. Het komt zo dichtbij.
Na de crematie meteen naar mama gegaan, en nog even samen gehuild.

Dat huilen, tja…. Dat heb ik veel gedaan…. Ik heb gemerkt dat ik het hele gebeuren van vorig jaar eigenlijk nog geen plekje gegeven had, en dan ook dit er bovenop, wat toch behoorlijk veel impact heeft gehad.
Ik kon het niet begrijpen en vatten, en probeer dat ook maar niet meer. We aanvaarden het, en proberen er nu mee te leven, en gaan er vanuit dat bepaalde dingen niet voor altijd geplaatst zijn.

Toen kwam op 21 januari de dag dat mama eindelijk naar huis mocht om aan te sterken. Om in juli een tweede operatie te kunnen ondergaan. De thuiszorg is geregeld, dus het zou moeten lukken.
Nou die thuiszorg heeft het geweten, die moest diezelfde dag al met spoed komen…. Gelukkig viel de schade mee, maar toch fijn om te weten dat ze er dan ook (snel) zijn.

Het enige waar ik nog steeds enorme moeite mee heb is toch wel een (onterecht) schuldgevoel. Natuurlijk, ik was er vlug toen papa belde, maar voor mijn gevoel ben ik er niet genoeg. Het is natuurlijk grote onzin, dat weet ik.
En mijn ouders zeggen wel honderden keren dat ik hier mijn leven heb, en mijn dingen, maar gewoon zo’n stiekem naar gevoel bekruipt me. Het zal nog even duren voor dit slijt.
Daarbij kwam nog dat de auto stukken had, en ook dat we een lekkage kregen. Wat tegenslag hier en daar er extra boven op… en dan zijn de dagen soms vol met tranen.
Een dikke knuffel doet dan wonderen, en as weekend ga ik samen met een internetvriendin (we kennen elkaar al een tijdje via het WWW, en hebben elkaar afgelopen zomer voor het eerst ontmoet, en het klikt enorm goed!!! EN… ze woont nog vlakbij ook!)
Gewoon mijn dingen weer doen, en proberen niet te veel te piekeren, al valt het niet altijd mee. Het is nogal een jaar van hevige pieken en dalen geweest.

Tja… ik heb wel beseft dat het leven en geluk in de kleine dingen zit… Geniet van elke dag!!!
Maar dat moe tik nog een beetje leren….

Zo, mijn gevoelens en frustraties zijn er weer uit… Dat lucht op…..