Suusje's belevenissen

Inmiddels zijn we alweer bijna een maand verder sinds mijn laatste post... maar ik heb werkelijk weinig tijd gehad.
Leuke dingen gedaan, Sinterklaas gevierd, naar Harry Potter 7 part one, en New Kids Turbo geweest, naar de Kerstmarkt in Dordrecht, en als klap op de vuurpijl afgelopen zaterdag vreselijk genoten bij Clouseau - De Laatste Ronde.

Helaas begon mijn week niet zo goed.
Ze hebben mama zondagnacht met spoed geopereerd. Omdat ze vreselijk pijn in haar buik had. Ze dachten aan een luchtbel in de darmen, maar bleek niet goed te zijn, er was een ontsteking (of darm) gesprongen). We hebben dinsdagochtend een gesprek gehad met de chirurg. Het is vrij ernstig, en eigenlijk weten we nog niets. Ze hadden verwacht dat ze naar de afdeling mocht, maar kwam helaas op de Intensive Care terecht. Waarop ze ons erbij hebben gehaald. (niet alleen mij en Jort, maar ook haar broer en zus).

Ze had 2 gaatjes in haar dikke darm en die was ook afgekneld omdat alles vergroeid was, het zit er al ongeveer een half jaar. Het is een buikvliesontsteking, maar we moeten nu afwachten op onderzoeken, omdat ze niet weten of het daadwerkelijk een ontsteking is, of dat het iets is wat niet hoort en zoals de chirurg het mooi zei "iets kwaad is". Ze hebben alleen de gesprongen ontsteking wat er van uit kwam weggehaald (1 liter zooi) en de rest nog niet, maar haar baarmoeder, eileiders en darmen zitten blijkbaar aan elkaar vast. Dus dat is niet goed.

Ze gaan in de loop van volgende week als alles minder gezwollen is een scan van maken, dan weten we meer. De artsen hebben zondagnacht gezegd, toen ze ook vroeg of ze doodging, dat als ze er niet meteen iets aan deden dit inderdaad zou gebeuren. Zelfs is ze er ook veel mee bezig, ze zegt steeds dat dat ze chemo moet hebben enzo. Er gaat meer in haar hoofd om dat wij vermoeden denk ik.

Maandagochtend was ze niets meer en ook de artsen zagen er niets meer in. Maandagavond was ze 180 graden gedraaid en bij kennis, bleek ze toch nog een hoop wilskracht over te hebben.
Dinsdagochtend had ik het heel zwaar, toen ik wegging naar huis (ik ben een nachtje gebleven), en toen zei ze tegen me.. Jullie moeten net zo sterk zijn, net als ik.... want ik wil nog niet weg... ik ga vechten, ik hou te veel van jullie... Dus toen ik wegliep kon ik natuurlijk helemaal niet meer ophouden.

Ze is inmiddels van de IC af. En heeft extra zuurstof.
Inmiddels werkt haar stoma nu en ze is gisteren even uit bed geweest met behulp van de verplegers.

Maandagochtend dacht ik echt dat ze ieder moment weg kon zakken, maar nu zijn we positiever.... De weg zal lang en zwaar zijn, maar als ze die wilskracht blijft houden, komt ze er wel.
Ze is door het oog van de naald gekropen.

Gelukkig ligt ze met de kerstdagen op de afdeling en is het bezoeken iets makkelijker.

Graag wil ik iedereen die hier komt lezen "Hele fijne dagen en een goed uiteinde" wensen.

Tot een volgende