Suusje's belevenissen

Daar ben ik eindelijk weer, eindelijk tijd en vooral ook zin om wat te posten. Maar er is zoveel gebeurd, dat ik het allemaal even moest verwerken.

Mams heeft 3 dagen nog op de IC gelegen. Daarna mocht ze eindelijk naar de afdeling. Daar heeft ze nog dik 4,5 week gelegen. In de eerste weken kon ze niets, mocht ze niets, en wilde ze eigenlijk ook niet veel.
Langzaamaan mocht ze eten en ze had ook wel trek. Veel snoepen tussendoor (chips, ijs, kroket, frikandel… ) Eindelijk mocht ze normaal eten, maar dat deed ze niet zo goed. Ze kreeg vitamines en proteïnen en daardoor had ze eigenlijk niet zo’n honger meer tijdens etenstijd.
Tussendoor kreeg ze ook nog steeds koorts, een hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. De eerste twee waren vanwege haar wond, bleek een lichte infectie in te zitten, en niet goed te genezen (dat was met de wond nav de borstkanker toen ook).
De hartritmestoornissen komen door de grote klap die het lichaam heeft gehad.

Uiteindelijk hebben mijn ouders 12 januari een gesprek gehad, en toen werd duidelijk dat het (gelukkig) geen K. is.. gelukkig, want daar waren we eigenlijk wel enorm bang voor. Het geen wat ze heeft noemt men ‘Divertikels’ en meer info is te vinden op DEZE WEBSITE (het is nogal een uitleg).
Ondanks onze blijheid kregen we deze dag ook droevig nieuws. De avond ervoor was de (voor mij dan vroegere) achterbuurvrouw, en mijn moeders vriendin helaas overleden. Ze heeft de harde strijd verloren. Ze waren elkaars steun en toeverlaat.
Het is dan ook erg dubbel die dag. Blijheid vanwege ons eigen nieuws, en verdrietig vanwege het verlies van die andere kanjer.

Zaterdag de crematie, en we (papa en ik) zijn geweest. Het was een zware dag, dit was de eerste keer dat ik echt moeite had om afscheid te nemen. Zeker omdat je zowat in hetzelfde schuitje zit en hebt gezeten. Het komt zo dichtbij.
Na de crematie meteen naar mama gegaan, en nog even samen gehuild.

Dat huilen, tja…. Dat heb ik veel gedaan…. Ik heb gemerkt dat ik het hele gebeuren van vorig jaar eigenlijk nog geen plekje gegeven had, en dan ook dit er bovenop, wat toch behoorlijk veel impact heeft gehad.
Ik kon het niet begrijpen en vatten, en probeer dat ook maar niet meer. We aanvaarden het, en proberen er nu mee te leven, en gaan er vanuit dat bepaalde dingen niet voor altijd geplaatst zijn.

Toen kwam op 21 januari de dag dat mama eindelijk naar huis mocht om aan te sterken. Om in juli een tweede operatie te kunnen ondergaan. De thuiszorg is geregeld, dus het zou moeten lukken.
Nou die thuiszorg heeft het geweten, die moest diezelfde dag al met spoed komen…. Gelukkig viel de schade mee, maar toch fijn om te weten dat ze er dan ook (snel) zijn.

Het enige waar ik nog steeds enorme moeite mee heb is toch wel een (onterecht) schuldgevoel. Natuurlijk, ik was er vlug toen papa belde, maar voor mijn gevoel ben ik er niet genoeg. Het is natuurlijk grote onzin, dat weet ik.
En mijn ouders zeggen wel honderden keren dat ik hier mijn leven heb, en mijn dingen, maar gewoon zo’n stiekem naar gevoel bekruipt me. Het zal nog even duren voor dit slijt.
Daarbij kwam nog dat de auto stukken had, en ook dat we een lekkage kregen. Wat tegenslag hier en daar er extra boven op… en dan zijn de dagen soms vol met tranen.
Een dikke knuffel doet dan wonderen, en as weekend ga ik samen met een internetvriendin (we kennen elkaar al een tijdje via het WWW, en hebben elkaar afgelopen zomer voor het eerst ontmoet, en het klikt enorm goed!!! EN… ze woont nog vlakbij ook!)
Gewoon mijn dingen weer doen, en proberen niet te veel te piekeren, al valt het niet altijd mee. Het is nogal een jaar van hevige pieken en dalen geweest.

Tja… ik heb wel beseft dat het leven en geluk in de kleine dingen zit… Geniet van elke dag!!!
Maar dat moe tik nog een beetje leren….

Zo, mijn gevoelens en frustraties zijn er weer uit… Dat lucht op…..

Inmiddels zijn we alweer bijna een maand verder sinds mijn laatste post... maar ik heb werkelijk weinig tijd gehad.
Leuke dingen gedaan, Sinterklaas gevierd, naar Harry Potter 7 part one, en New Kids Turbo geweest, naar de Kerstmarkt in Dordrecht, en als klap op de vuurpijl afgelopen zaterdag vreselijk genoten bij Clouseau - De Laatste Ronde.

Helaas begon mijn week niet zo goed.
Ze hebben mama zondagnacht met spoed geopereerd. Omdat ze vreselijk pijn in haar buik had. Ze dachten aan een luchtbel in de darmen, maar bleek niet goed te zijn, er was een ontsteking (of darm) gesprongen). We hebben dinsdagochtend een gesprek gehad met de chirurg. Het is vrij ernstig, en eigenlijk weten we nog niets. Ze hadden verwacht dat ze naar de afdeling mocht, maar kwam helaas op de Intensive Care terecht. Waarop ze ons erbij hebben gehaald. (niet alleen mij en Jort, maar ook haar broer en zus).

Ze had 2 gaatjes in haar dikke darm en die was ook afgekneld omdat alles vergroeid was, het zit er al ongeveer een half jaar. Het is een buikvliesontsteking, maar we moeten nu afwachten op onderzoeken, omdat ze niet weten of het daadwerkelijk een ontsteking is, of dat het iets is wat niet hoort en zoals de chirurg het mooi zei "iets kwaad is". Ze hebben alleen de gesprongen ontsteking wat er van uit kwam weggehaald (1 liter zooi) en de rest nog niet, maar haar baarmoeder, eileiders en darmen zitten blijkbaar aan elkaar vast. Dus dat is niet goed.

Ze gaan in de loop van volgende week als alles minder gezwollen is een scan van maken, dan weten we meer. De artsen hebben zondagnacht gezegd, toen ze ook vroeg of ze doodging, dat als ze er niet meteen iets aan deden dit inderdaad zou gebeuren. Zelfs is ze er ook veel mee bezig, ze zegt steeds dat dat ze chemo moet hebben enzo. Er gaat meer in haar hoofd om dat wij vermoeden denk ik.

Maandagochtend was ze niets meer en ook de artsen zagen er niets meer in. Maandagavond was ze 180 graden gedraaid en bij kennis, bleek ze toch nog een hoop wilskracht over te hebben.
Dinsdagochtend had ik het heel zwaar, toen ik wegging naar huis (ik ben een nachtje gebleven), en toen zei ze tegen me.. Jullie moeten net zo sterk zijn, net als ik.... want ik wil nog niet weg... ik ga vechten, ik hou te veel van jullie... Dus toen ik wegliep kon ik natuurlijk helemaal niet meer ophouden.

Ze is inmiddels van de IC af. En heeft extra zuurstof.
Inmiddels werkt haar stoma nu en ze is gisteren even uit bed geweest met behulp van de verplegers.

Maandagochtend dacht ik echt dat ze ieder moment weg kon zakken, maar nu zijn we positiever.... De weg zal lang en zwaar zijn, maar als ze die wilskracht blijft houden, komt ze er wel.
Ze is door het oog van de naald gekropen.

Gelukkig ligt ze met de kerstdagen op de afdeling en is het bezoeken iets makkelijker.

Graag wil ik iedereen die hier komt lezen "Hele fijne dagen en een goed uiteinde" wensen.

Tot een volgende

Whoohooo, 11 mei 2011 ==> Marco Borsato ==> GelreDome ==> Suusje is daarbij, dank je wel Kersteklaas!!!

Ik was in de gelegenheid om als één van de eersten kaarten te reserveren... Omdat ik 'friend' ben van onze Marco!!!!
Officiële voorverkoop begint pas a.s. zaterdag!

Een goede tweede, nu het concert van Guusje tegelijk valt met ons familieweekend!!